Jeszcze jedna rewolucja
Jest środa. Wolny dzień. Nikt do mnie nie dzwoni, nikt niczego ode mnie nie chce. Mam czas na zatrzymanie się, uporządkowanie myśli, pisanie. Bardzo czekałem na taki dzień. I już zdążyłem pomyśleć, że właściwie tak powinien
Piszę o życiu po swojemu – zdrowiu, ruchu, zmianach, prostocie i wszystkim, co wydarza się po drodze.
Jest środa. Wolny dzień. Nikt do mnie nie dzwoni, nikt niczego ode mnie nie chce. Mam czas na zatrzymanie się, uporządkowanie myśli, pisanie. Bardzo czekałem na taki dzień. I już zdążyłem pomyśleć, że właściwie tak powinien
Jest 6:30, a ja już czuję niepokój. Całkiem spory niepokój, napięcie, może nawet lekki stres? Czuję to już w całym ciele. Za godzinę zaczynają się zajęcia na siłowni, na które pomyślałem, że mógłbym pójść. Za
No. Jest czwartek rano. Szósta. Powinienem jeszcze spać, ale nie. Siedzę już nad kubkiem z kawą i staram się jakoś zorganizować ten poranek. Codziennie rano (o 5:30!) dzwonię do córki, żeby obudzić ją do szkoły.
Pierwsza kawa. Z łyżeczką cukru. Z mlekiem owsianym. Mój codzienny rozruch. Chciałbym go zmienić, bo ta kawa zaraz po przebudzeniu mi nie służy – wiem to. Czasem wydaje mi się, że gdybym tylko miał więcej pieniędzy, mógłbym
Ja pierniczę. To chyba najczęściej używane przeze mnie zdanie: „nowy rozdział”. Prawdziwy nowy rozdział będzie chyba wtedy, gdy pewnego dnia przestanę w końcu przebudowywać wszystko w moim życiu. I na blogu.
Poprzedni wpis na tym blogu jest po angielsku. Sam blog już nie. Zmieniłem domenę, nazwę, kilka rzeczy poprzenosiłem i znowu jest tutaj fajne.life. Tylko ten ostatni angielski wpis został trochę jak znak po poprzednim rozdziale.
I woke up very early today, around 2 a.m. Maybe even earlier – I try not to look at my watch. It is my first night without my daughters in about three weeks. We have just
It’s 6 am in the morning and I’m already drugged. The only one thing I’m happy about in this morning is the fact, that I’m writing. At the moment – this post. It