Jeszcze jedna rewolucja

Jest środa. Wolny dzień. Nikt do mnie nie dzwoni, nikt niczego ode mnie nie chce. Mam czas na zatrzymanie się, uporządkowanie myśli, pisanie. Bardzo czekałem na taki dzień. I już zdążyłem pomyśleć, że właściwie tak powinien wyglądać każdy mój dzień. Dlaczego tak nie jest? Co muszę zmienić, żeby było?

No i proszę. Znowu się zaczyna.

Czasem mam wrażenie, że żyję od jednej mobilizacji do kolejnej. Co chwilę wymyślam nowy start, nowy początek, kolejną rewolucję. Jej, ile razy już o tym tutaj pisałem.

Zazwyczaj zaczyna się od frustracji. Coś nie idzie tak, jakbym chciał. Za mało piszę, za mało ćwiczę, za dużo pracuję, a może za mało pracuję, za mało czasu poświęcam na rzeczy, które naprawdę lubię. Więc zaczynam kombinować. Zmieniam, układam, planuję. I nagle pojawia się ona. Nadzieja!

Że tym razem się uda. Że wreszcie wszystko wskoczy na swoje miejsce. Że moja lista marzeń i celów zacznie jeszcze szybciej zamieniać się w listę rzeczy zrealizowanych. A wtedy będę mógł stworzyć kolejną. Jeszcze bardziej ambitną, jeszcze bardziej absurdalną, jeszcze piękniejszą.

Uwielbiam ten moment.

Gorzej z tym, co dzieje się później.

Bo moje rewolucje rzadko kiedy mają wyraźny koniec. Po prostu w pewnym momencie zajmuję się czymś innym. Wraca praca, pojawiają się pilne sprawy, coś odciąga moją uwagę. I zanim się obejrzę, po wielkim nowym początku zostają jakieś ochłapy.

Czasem rozwalam sobie codzienność na dwa dni, a kończę z nowym nawykiem przeglądania zadań albo porannym bieganiem. Innym razem po dwudniowej walce zostaję jedynie z dodatkową szklanką wody z samego rana.

Dwa dni rewolucji. Szklanka wody.

No ale dobre i to.

Chociaż nie do końca. Bo jest też rozczarowanie. Przecież miało być inaczej. Miałem zrobić znacznie więcej. Tym razem naprawdę miało się udać.

I tak sobie ostatnio myślę… może jednak jest OK? Może te wszystkie rewolucje, choć męczące i często niedokończone, są po prostu moim sposobem na posuwanie się do przodu? Może nie muszę za każdym razem zmieniać całego życia, żeby coś z tej zmiany zostało? Nie wiem. Trochę próbuję sam siebie do tego przekonać.

Patrzę na moją notatkę w Bear o nazwie „Moje marzenia / wyzwania / cele”. Ależ tam jest rzeczy! Same fajne. Chcę zrobić szpagat. Nawet nie zrobić, tylko robić, na zawołanie. A potem chodzić na rękach. Nauczyć się śpiewać. Tańczyć w musicalu, balecie, teatrze tańca. Tak na co dzień. Chciałbym kiedyś pojechać na tournée ze spektaklem. Prowadzić zajęcia ruchowe. Nagrać film. Mieć bloga, którego ludzie czytają.

A obok tego wszystkiego mam marzenie o spokojnym życiu. O wolności finansowej i od zobowiązań. O ciszy, o Mazurach, o dniach, w których nigdzie nie muszę się spieszyć.

Chcę robić tyle rzeczy, a jednocześnie mieć święty spokój. Powodzenia, Grzesiek.

Ale kiedy patrzę na tę listę, widzę też coś, o czym czasami zapominam. Ja naprawdę spełniam te cholerne marzenia! Przecież jeszcze kilka lat temu nie tańczyłem. A dzisiaj mam za sobą występy na scenie – małej, dużej. I chcę tam wrócić. Lepiej przygotowany, bardziej świadomy tego, co robię. W lutym będę występował w teatrze, w pełnym spektaklu tanecznym. Nie mogę się doczekać. I trochę nie wiem, czy potrafię. Czy będę wystarczająco dobry. Ale chcę spróbować.n Próbuję!

Takich rzeczy jest więcej. Część marzeń już z tej listy wyleciała, bo po prostu się spełniła.

I chyba dlatego lista wcale nie robi się krótsza. Bo kiedy już czegoś spróbuję, chcę więcej. Zacząłem tańczyć, więc chcę tańczyć lepiej. Wystąpiłem na scenie, więc chcę na nią wrócić. Zobaczyłem, że coś, co kiedyś wydawało mi się absurdalne, jest możliwe. Więc dlaczego nie spróbować czegoś jeszcze bardziej absurdalnego? I więcej. I więcej. I więcej. To u-z-a-l-e-ż-n-i-a-j-ą-c-e. Ta wiara, że może się udać.

Nie chodzi nawet o to, żeby wszystko osiągnąć. Chyba najbardziej kręci mnie świadomość, że mogę próbować.

A jednocześnie ciągle brakuje mi pewności. Zastanawiam się, czy idę w dobrą stronę, czy robię wystarczająco dużo, czy nie powinienem czegoś zmienić. Szukam tej pewności, choć coraz częściej podejrzewam, że nigdy jej nie znajdę. Może właśnie dlatego tak wiele się uczę i próbuję nowych rzeczy? A może po prostu nie potrafię usiedzieć spokojnie? Nie wiem.

Ten blog przeżył już tak wiele moich przemian, prób i eksperymentów. Chciałbym podlinkować kilka wpisów, które to pokazują, ale jest ich tyle, że nawet nie wiedziałbym, które wybrać. Zresztą blog też próbuję co chwilę układać od nowa. Momentami zastanawiam się, o czym dzisiaj właściwie on jest. Czy nadal opowiada o fajnym życiu? O tym samym, którego szukałem na początku? A może o prowadzeniu dziennika, tańcu, eksperymentach? Czy pozostał już tylko zbiorem notatek z mojego życia?

I właśnie dzisiaj, w tę wolną środę, po raz kolejny próbuję sobie to wszystko poukładać.

Człowiek, który chce przestać robić życiowe rewolucje, właśnie robi kolejną rewolucję, żeby nauczyć się żyć bez rewolucji.

No pięknie. Może jednak nie muszę wiedzieć, o czym dokładnie jest ten blog. Może nie muszę go ciągle definiować, zmieniać, ulepszać. Może mogę po prostu pisać dalej. Mogę? Wiem tylko, że dzisiaj miałem wolny dzień. Usiadłem i napisałem tekst. Jutro wraca praca, telefony, zobowiązania. Może znowu na dwa tygodnie zapomnę o blogu. A może nie. Na razie jest środa. I całkiem mi z nią dobrze.