STOP

Jest 6:30, a ja już czuję niepokój. Całkiem spory niepokój, napięcie, może nawet lekki stres? Czuję to już w całym ciele. Za godzinę zaczynają się zajęcia na siłowni, na które pomyślałem, że mógłbym pójść. Za 58 minut dokładnie. 57 już. Odliczam. I sam nie wiem, czy pisać dalej, czy ruszyć szybko do ubierania się i lecieć na nie. A może właśnie nie? Może powinienem pisać dalej, odpuścić te zasrane zajęcia, przestać wciskać wszystko na siłę, cisnąć, wiecznie się spieszyć.

54 minuty do zajęć.

24 minuty do wyjścia.

Wczoraj byłem rano na zajęciach i to tak znacząco poprawiło mój dzień. Więc może właśnie powinienem tak cisnąć? Powinienem tak się starać, odkrywać?

52 minuty.

W tym momencie zaczynam dokładniej analizować swoją sytuację. I tu robi się ciekawie. Wychodzi ze mnie mały kłamczuszek. Myślałem, że chodzi o ruch, o sprawność, o fajny poranek, o rozwój, ale czy aby na pewno?

49 minut.

Zajęcia, do których odliczam, nie są moją najłatwiejszą opcją na poranny ruch. Ba, biorąc pod uwagę mój dzisiejszy kalendarz, jest to jedna z bardziej skomplikowanych i absurdalnych opcji, jakie mógłbym wybrać. Nie dość, że zajęcia odbywają się kilka kilometrów od mojego domu, to mój ewentualny udział w nich zagroziłby dwóm innym terminowym sprawom, które mam do ogarnięcia rano w pracy. A jednak nie przeszkadza mi to w dążeniu do wyjścia.

44 minuty.

14 minut do wyjścia.

A przecież mam tyle innych, bezpieczniejszych, mądrzejszych opcji. Zamiast jechać na siłownię oddaloną o 5 km, na zajęcia, które nie do końca pasują mi czasowo, mógłbym wybrać siłownię, która jest 500 metrów od mojego domu i na której są zajęcia lepiej dopasowane do mojego kalendarza. Mało tego, zbudowałem sobie przecież własną salę taneczną, mam swoją własną siłownię, na którą mogę iść w dowolnej chwili, w pasującym mi momencie. Mam tyle lepszych, mądrzejszych opcji, a jednak od samego poranka rozważałem tę mniej rozsądną. I to właśnie jest ciekawe. Moje motywy.

Stop.

W tym momencie już nie patrzę na zegarek. Zdecydowałem w trakcie pisania poprzedniego akapitu. Zauważenie tej sytuacji sprawiło, że napięcie powoli odpuściło. Już nie muszę jechać tak daleko. Jednak pozostała ciekawość. Czym się kierowałem, budując tak skomplikowany plan na poranek? Trochę już widzę te powody, nawet nie są one takie złe, w sumie całkiem normalne, ludzkie. Ale nie one są chyba najważniejsze. Zapiszę je sobie i będę nad nimi pracował.

-4 minuty do wyjścia.

Od powodów, dla których chciałem wyjść, ważniejsza jest teraz inna rzecz. Dlaczego zostałem? I co zrobię dalej?

CO ZROBIĘ DALEJ?

53 minuty do kolejnych zajęć.

38 minut do wyjścia.

No. Wracamy do punktu wyjścia, Panie Grzegorzu? Opcja numer dwa, zajęcia na najbliższej siłowni. Te bardziej pasujące. Ale teraz już jestem sprytniejszy, wręcz cwany. I rozważam. Kombinuję. Skoro nie pojechałem na te pierwsze, to czy aby na pewno muszę wybrać teraz te drugie...? Korzyści z wyjścia są mi znane, ale już przecież wiem, że wcale NIE MUSZĘ. Nic się nie stanie, jeśli i te zajęcia odpuszczę. Ale... czy wtedy... nie skończy się na poranku bez ruchu? Tak łatwo płynnie przejść do śniadania, a potem tych wszystkich ważnych spraw w pracy. Zadań, spotkań. Tego wszystkiego, co będzie mnie goniło przez pół dnia.

24 godziny później.

Zostałem wczoraj w domu. No, może nie tyle w domu, co na mojej sali tanecznej. Zamiast zajęć na siłowni wybrałem opcję domową. Która oczywiście okazała się bardzo dobrym wyborem.

A przecież jeszcze poprzedniego ranka wydawało mi się, że koniecznie muszę gdzieś jechać. I to najlepiej jak najszybciej. Gdybym nie usiadł do pisania, pewnie nawet nie zastanowiłbym się, dlaczego tak bardzo mi na tym zależy. Po prostu zrobiłbym to, co sobie wcześniej wymyśliłem.

Co pozwoliło mi się zatrzymać? Mój głupi dziennik. Ten wpis. Fakt, że usiadłem i zacząłem o tym wszystkim pisać. I gdzieś pomiędzy jednym akapitem a drugim przestałem się spieszyć. Zobaczyłem, że wcale nie muszę realizować planu tylko dlatego, że wcześniej go sobie ułożyłem.

W końcu dzisiaj też jest dzień. Też są zajęcia. I mam kolejne decyzje do podjęcia. Ciekawe, co dzisiaj wymyślę. Napiszę o tym.